In een hoekje tussen twee huizen, waarvan het ene een beetje vooruitstak, ging ze in elkaar gedoken zitten. Haar beentjes trok ze onder zich op, maar ze kreeg het nog kouder, en naar huis durfde ze niet, want ze had geen zwavelstokjes verkocht en ook geen stuivertje gekregen. Haar vader zou haar slaan en thuis was het trouwens ook koud. Ze woonden vlak onder het dak en daar blies de wind doorheen, ook al waren de ergste kieren met stro en oude lappen dichtgestopt. Ze had bijna geen gevoel meer in haar handjes van de kou. O, wat zou een zwavelstokje lekker warm zijn! Zou ze er eentje uit het bosje durven trekken en het tegen de muur afstrijken om haar handen te warmen? Ze trok er een uit. “Ritsss…” Wat vlamde dat, wat brandde dat! Het gaf een warm, helder vlammetje, net een kaarsje, toen ze haar handen eromheen hield. Een wonderlijk licht gaf het. Het meisje dacht dat ze voor een grote, ijzeren kachel zat met glimmende koperen ballen en een koperen trommel. Het vuur brandde zo heerlijk, het was zo lekker warm. Maar wat was dat? Het meisje strekte haar voetjes al uit om die ook te warmen – toen ging de vlam uit, de kachel verdween – en zij zat met een stompje van het afgebrande zwavelstokje in haar hand.

Ze stak er nog een aan. Het brandde, het gaf licht en waar het schijnsel op de muur viel, werd die doorzichtig, net als een sluier. Ze keek zo de kamer in, waar de tafel gedekt was met een spierwit tafelkleed, met het fijnste porselein. De gebraden gans, gevuld met pruimen en appeltjes, stond heerlijk te dampen. En wat het allerheerlijkst was, de gans sprong van de schaal en waggelde met een vork en mes in zijn rug over de grond. Hij kwam recht op het arme meisje af; toen ging het zwavelstokje uit en was alleen de dichte, koude muur er nog.

Ze stak er nog een aan. Toen zat ze onder de mooiste kerstboom, nog groter en nog rijker versierd dan de boom die ze door de glazen deur bij de rijke koopman had gezien, vorig jaar met Kerstmis. Er brandden wel duizend kaarsjes aan de groene takken, en gekleurde prentjes, zoals je die in etalages ziet, keken haar aan. Het meisje strekte haar beide handen uit – toen ging het zwavelstokje uit, de vele kerstkaarsjes gingen de lucht in en veranderden in sterren, zag ze. Eentje viel er en liet een lange streep van vuur achter aan de hemel. “Nu gaat er iemand dood,” zei het meisje. Want haar oude grootmoeder, de enige die lief voor haar was geweest, maar die nu dood was, had gezegd: “Als er een ster valt, gaat er een zieltje naar God.”

Ze streek weer een zwavelstokje af tegen de muur, het gaf licht en in het schijnsel stond haar oma, heel duidelijk, heel stralend, heel vriendelijk en lief. “Oma!” riep het meisje. “O, neem me mee! Ik weet dat je weg bent, als het zwavelstokje uitgaat. Weg, net als de warme kachel, de gebraden gans en die prachtige, grote kerstboom.” Haastig streek ze de rest van de zwavelstokjes uit het bosje af, want ze wilde oma vasthouden. De zwavelstokjes gaven zoveel licht dat het klaarlichte dag leek. Oma had er nog nooit zo mooi en zo groot uitgezien. Ze nam het kleine meisje op haar arm en ze vlogen, stralend en blij, heel, heel hoog. Er was geen kou, geen honger, geen angst – ze waren bij God. Maar in het hoekje bij het huis zat in de koude wintermorgen het kleine meisje met de rode wangen, met een glimlach om haar mond – dood, doodgevroren op de laatste avond van het oude jaar.

Het werd nieuwjaarsochtend en de kleine dode zat daar met haar zwavelstokjes, waarvan een bosje bijna was opgebrand. Ze heeft zich willen warmen, zeiden ze. Niemand wist wat voor moois ze had gezien, hoe stralend ze met oma de vreugde van het nieuwe jaar was ingegaan.

Bij de schoenmaker zag Karen prachtige rode dansschoentjes staan en die pasten haar ook nog. Ze vond zichzelf nog mooier met die rode schoentjes aan. Maar toen de oude dame de schoentjes zag, zei ze:” Kind, dat zijn dansschoentjes. Die doe je niet aan naar de kerk. Doe dan maar weer je oude schoenen aan.” De volgende ochtend liep Karen naar de kerk. Ze had haar nieuwe rode schoentjes aangetrokken, want die vond ze nu eenmaal het mooist. Op de stoep van de kerk zat een soldaat in een glimmend uniform. Hij zei dat Karen eigenwijs en ijdel was. Dansschoentjes waren om te dansen en niet om mee naar de kerk te gaan. In die tijd danste er niemand in de kerk. De oude dame was boos op haar. “Je hebt niet gedaan wat je moest doen,” zei ze. Voor straf mocht Karen niet naar het dansfeest in het dorp.

Een paar dagen voor het feest werd de oude dame ziek. De dokter zei tegen Karen dat ze de oude dame telkens op tijd een drankje en een pilletje moest geven. Toen de avond van het feest aanbrak, zat Karen bedroefd thuis. Ze dacht aan alle anderen die nu op het marktplein konden dansen. Als zij erbij was, zou ze vast de allermooiste zijn van iedereen. De oude dame moest pas over drie uur weer een drankje en een pilletje. In de tussentijd kon ze wel even stiekem naar het feest gaan. Ze trok haar rode schoentjes aan en sloop het huis uit. Op het marktplein dansten de mensen en Karen danste mee.

Maar toen de anderen even stopten om uit te rusten, toen kòn Karen niet meer stoppen. De schoentjes dwongen haar om door te dansen, de donkere nacht in, het dorp uit, dwars door weilanden en struiken, tot het ochtend werd. Karen was zo moe, zo moe, ze wilde stoppen, maar het kon niet. Haar schoentjes brachten haar weer dansend terug naar het dorp. Het feest was allang voorbij, en iedereen was weer thuis. Alleen de soldaat zat nog voor de kerk in zijn mooie uniform. “Ik moet naar de oude dame,” kermde Karen,”ze is ziek!” “Kijk es aan,” zei de soldaat,” je denkt eens aan iemand anders dan jijzelf.” En hij tikte met zijn zwaard tegen de schoentjes. Eindelijk kon Karen ze weer uittrekken. Ze rende op bebloede voeten terug naar de oude dame en vroeg haar om vergeving. Die kreeg ze. En de oude dame gaf haar ook nog een dikke zoen. Sindsdien leefden ze vredig samen zolang de oude dame nog te leven had.

De vrouw klom de drie steile trappen op naar het snijdertje, en ze moest al haar manden met vruchtenmoes voor hem uitpakken. Hij bekeek alles, nam van iedere soort in de hand, rook eraan, en zei tenslotte: “Dat is lekkere jam, weeg me vier lood af, en als ‘t een kwart pond wordt, is het ook niet erg.” De vrouw die gehoopt had een flinke bestelling te krijgen, gaf hem de vier lood, maar ze ging knorrend en brommend weg. “Nu, God zegen de maaltijd,” zei het snijdertje, “dit zal mij kracht en moed geven,” en hij haalde een brood uit de kast, sneed overdwars een hele snee af, en streek er de jam overheen als beleg. “Dat zal niet kwaad smaken,” zei hij, “maar eerst moet dat buis nog klaar, voor ik mijn tanden in het eten zet.” Hij legde het brood naast zich, naaide verder en maakte steeds grotere steken van puur plezier.

Het dappere snijdertjeIntussen steeg de geur van de moes langs de wanden omhoog, waar een massa vliegen zat. Ze werden er door gelokt, en streken in zwermen op het brood neer. “Nou, wie heeft jullie uitgenodigd?” sprak het snijdertje, en hij joeg de ongenode gasten weg. Maar de vliegen die geen Hollands verstonden, lieten zich niet wegjagen, maar kwamen terug in steeds groter getale. Toen liep het snijdertje de gal over, hij haalde uit zijn voorraad een grote lap, “wacht, ik zal jullie!” en hij sloeg er zonder genade op los. Toen hij de lap eraf trok en telde hoeveel er waren, lagen daar niet minder dan zeven vliegen dood met uitgestrekte poten. “Ben je zó’n held?” vroeg hij en bewonderde zijn grote dapperheid, “dat mag de hele stad wel eens weten.” Haastig knipte de snijder een gordel, naaide hem dicht en stikte er met grote letters op: zeven in één klap! “Wat, de hele stad?” zei hij toen, “de hele wereld zal het weten!” en zijn hart hamerde van blijdschap als een lammestaartje. Het snijdertje bond zich de gordel om en wilde de wijde wereld in, want hij meende, dat zijn werkplaats te klein was voor zoveel dapperheid. Voor hij weg trok, zocht hij in ‘t huis na, of er niet nog iets was, wat hij mee kon nemen; maar hij vond niets anders dan een oud stuk kaas, en dat stak hij bij zich. Voor de poort zag hij een vogel, die verward was in de struiken; die moest bij de kaas in z’n zak.

Dapper ging hij nu op weg, en daar hij licht en vlug was, voelde hij geen moeheid. De weg voerde hem naar een berg, en toen hij de hoogste top had bereikt, zat daar een geweldige reus, die rustig op alles neerkeek. Het snijdertje ging heel trouwhartig op hem toe, en sprak hem aan: “Goedenmorgen, kameraad, zeg, kijk je de wereld eens aan? Ik ben juist op weg naar de wijde wereld en ik wil er mijn geluk proberen. Heb je zin om mee te gaan?” De reus keek het snijdertje verachtelijk aan en zei: “Lomperd! armzalig kereltje!” – “Dat zou je denken,” zei het snijdertje, knoopte de mantel los en liet de gordel zien, “daar kan je lezen, hoe ik ben.” De reus las: “zeven in één klap!” Hij dacht dat ‘t mensen waren, die het snijdertje had neergeslagen, en hij kreeg een beetje respect voor hem.

Toch wilde hij hem eerst op de proef stellen; hij nam een steen in zijn hand en drukte die in elkaar, zodat het water eruit droop. “Doe me dat eens na,” zei de reus, “als je zo sterk bent.” – “Is dat alles?” zei het snijdertje, “dat vinden wij kinderachtig,” greep in zijn zak, pakte de kaas en drukte hem samen, zodat het vocht eruit liep. “Zeg,” zei hij, “is dat nog niet een beetje beter?” De reus wist niet wat hij zeggen moest, en hij kon het van dat manneke niet geloven. Toen hief de reus een steen op en wierp die zo hoog, dat men hem met het blote oog nauwelijks meer zien kon: “Nou jij, kleine aardappel, doe me dat eens na.” – “Een goede worp,” zei het snijdertje, “maar jouw steen moest weer op de aarde terug vallen, ik zal er een opgooien, zo hoog, dat hij helemaal niet meer valt.” Hij greep in zijn zak, pakte de vogel en gooide hem omhoog. De vogel, blij met zijn vrijheid, steeg omhoog, vloog weg en kwam niet meer terug. “Hoe bevalt je dat stukje, kameraad?” vroeg het snijdertje. “Gooien kan je wel,” zei de reus, “maar nu zullen we nog eens zien, of je iets kunt dragen.”

Het dappere snijdertje Hij bracht het snijdertje naar een geweldige eik, die geveld ter aarde lag, en zei: “Als je sterk genoeg bent, help me dan de boom het bos uit te dragen.” – “Graag,” antwoordde het mannetje, “neem jij dan de stam, dan neem ik de takken en de twijgen, dat is het grootste en het zwaarste deel.” De reus nam de stam op zijn schouder, maar het snijdertje ging op een tak zitten, en de reus, die niet kon omkijken, droeg de boom alleen en het snijdertje erbij. Deze was, achteraan, heel vrolijk en floot het liedje “Daar reden drie snijdertjes uit de poort,” alsof het sjouwen een kleinigheid was. De reus sleepte zijn zware last een eind mee, toen kon hij niet verder en riep: “Pas op! ik moet de boom laten vallen.” De snijder sprong er vlug af, pakte de boom met beide armen beet, alsof hij hem zo aldoor had getorst, en zei tegen de reus: “Nou ben je zo’n grote kerel en je kunt niet eens een boom dragen.” Samen gingen ze verder. Toen kwamen ze langs een kersenboom, en de reus pakte de kroon waar de sappigste vruchten hingen, boog hem naar beneden, gaf die aan het snijdertje om vast te houden en zei hem dat hij moest eten. Maar het snijdertje was veel te zwak om die boom te houden, en toen de reus losliet, ging de boom omhoog, en het snijdertje mee de lucht in. Toen hij weer zonder letsel op de grond stond, ze de reus: “Wat nu? Kan je zo’n zwak boompje niet eens neer houden?” – “Kracht genoeg,” zei het snijdertje, “denk je dat dat voor mij iets was – ik, die er zeven in één klap sla? Ik ben over de boom gesprongen, omdat er jagers aan het schieten zijn in de struiken. Spring ook maar zo, als je kunt.” De reus probeerde het, en kon niet over de boom heen, maar hij bleef in de takken hangen en het snijdertje was hem weer de baas geweest.

De reus zei nu: “Als je zo’n dappere kerel bent, kom dan bij ons in ‘t hol en slaap bij ons.” Het snijdertje wilde wel en ging mee. Ze kwamen in ‘t hol, waar meer reuzen zaten, bij ‘t vuur elk met een gebraden schaap in de hand. Ze aten. Het snijdertje keek om zich heen en dacht: “Het is hier toch heel wat ruimer dan in mijn werkplaats.” De reus wees hem een bed, daar moest hij maar in gaan liggen en eens uitslapen. Maar ‘t snijdertje vond ‘t bed te groot, ging er niet in, maar kroop in een hoekje. Toen het middernacht was, en de reus dacht dat het snijdertje al lang sliep, stond hij op, nam een grote ijzeren stang en sloeg het bed met één slag in tweeën en hij dacht dat hij die sprinkhaan nu wel kwijt was. Vroeg in de morgen gingen de reuzen het bos in, ze hadden ‘t hele snijdertje vergeten, daar kwam ‘t ineens heel vrolijk en zelfbewust aan. De reuzen schrokken, waren bang dat hij hen allen dood zou slaan en liepen haastig weg.

Het dappere snijdertjeMaar het snijdertje trok verder, steeds z’n spitse neus achterna. Toen hij een eind gelopen had, kwam hij in de tuin van een paleis en omdat hij moe was, ging hij in ‘t gras liggen en sliep in. Terwijl hij lag te slapen, kwamen de mensen, bekeken hem en lazen op zijn gordel: “Zeven in één klap”. “Och,” zeiden ze, “wat wil die grote krijgsheld hier midden in de vrede? Dat zal wel een groot heer zijn.” Zij gingen zijn komst aan de koning vertellen: als er oorlog kwam, zou dat wel een bruikbaar en belangrijk man zijn, die ze zeker niet moesten laten vertrekken. Dat vond de koning een goede raad, hij zond een paar mensen van de hofhouding naar de man toe, om, als hij wakker was geworden, hem een aanbod te doen voor het leger. De afgezanten bleven bij de slapende staan, wachtten geduldig tot hij zich uit ging rekken en zijn ogen uitwreef, en brachten toen het aanbod over. “Daarom ben ik juist gekomen,” zei hij, “en ik ben bereid, in dienst van de koning te treden.”

Dus werd hij ontvangen, en hem werd een afzonderlijke woning aangeboden. Maar de soldaten moesten niets van het snijdertje hebben en wensten hem duizend mijlen ver. “Wat moet daarvan komen?” zeiden ze onder elkaar, “als wij ruzie met hem krijgen en hij slaat er op, dan slaat hij er in één slag zeven dood. Dan kunnen wij niet meer bestaan.” Zo namen ze een besluit, togen allemaal samen naar de koning en vroegen hun ontslag. “Wij zijn er niet,” zeiden ze, “om te werken met iemand die er zeven in één klap kan doodslaan.” De koning werd bedroefd, dat hij om die ene held al zijn trouwe soldaten moest verliezen; hij wilde dat hij nooit van zijn bestaan had gehoord, en hij wilde wel dat hij hem kwijt kon. Toch durfde hij hem niet te ontslaan, uit vrees dat de man hem en zijn volk allemaal samen dood zou slaan, en zich tenslotte op de troon zou nestelen. Hij dacht er lang over na en eindelijk wist hij raad. Hij zond een boodschap naar het snijdertje.

Omdat hij zo’n krijgsheld was, wilde hij hem iets aanbieden. In een groot bos in zijn land woonden twee reuzen, die met roof, moord, brand en plundering veel kwaad stichtten. Niemand durfde hen te naderen. Als het snijdertje die twee reuzen kon doden, zou de koning hem zijn dochter tot vrouw geven en het halve koninkrijk als bruidsschat, honderd ruiters mochten meegaan als hulp. “Dat zou nog eens wat zijn voor een man als ik,” zei het snijdertje bij zichzelf, “een mooie prinses en een half koninkrijk, zo iets krijg je niet elke dag.” – “Wel ja,” was zijn antwoord, “die reuzen zal ik wel aan kunnen en die honderd ruiters heb ik er niet bij nodig, wie zeven in één klap slaat, hoeft zich om twee niet te bekommeren.”

Het snijdertje trok er op uit, en de honderd ruiters reden achter hem aan. Toen hij aan de rand van het bos kwam, sprak hij tot zijn geleide: “Blijf hier maar wachten, de reuzen neem ik wel alleen.” Toen sprong hij het bos in, en keek links en rechts. Na korte tijd kreeg hij de twee reuzen in ‘t oog: ze lagen onder een boom te slapen en snurkten dat de takken op en neer woeien. Het snijdertje, vastberaden, deed zijn beide zakken vol stenen en klom in de boom. Middenin liet hij zich op een grote tak glijden, tot hij vlak boven de slapers zat. Toen liet hij de ene reus een steen op de borst vallen en nog één en nog één. Eerst merkte de reus niets, toen opeens werd hij wakker, stootte zijn gezel aan en zei: “Waarom sla je mij?” – “Je droomt,” zei de ander, “ik sla je niet.” Ze gingen weer slapen, toen gooide het snijdertje een steen op de andere reus. “Wat,” zei de ander, “waarom gooi je naar mij?” – “Ik gooi niet,” zei de eerste brommend. Ze kibbelden een poos, werden weer moe en hun ogen gingen weer dicht. Weer begon het snijdertje zijn spel, hij zocht de dikste steen, en gooide die de eerste reus op z’n borst. “Dat is te kras!” riep die, sprong woedend op en gooide zijn makker tegen de boom, zodat die trilde. De ander betaalde hem echter met gelijke munt, en ze werden zo driftig, dat ze bomen uittrokken, op elkaar lossloegen, tot ze beiden ter aarde vielen. Nu sprong het snijdertje omlaag. “Gelukkig maar,” zei hij, “dat ze de boom waarin ik zat, niet hebben uitgerukt, anders had ik als een eekhoorntje van de ene boom in de andere moeten wippen!” Hij trok toen zijn zwaard en gaf elk van de reuzen een paar zware slagen in de borst, toen ging hij weg, liep naar zijn ruiters en sprak: “Het is gebeurd. Ik heb ze allebei gedood; maar het is er hard toegegaan: ze hebben in hun angst bomen uitgetrokken en zich daarmee verweerd, maar het hielp allemaal niets, wanneer er iemand bij is als ik, die er zeven slaat in één klap.” – “Bent u dan niet gewond?” vroegen de ruiters. “Dat gaat best,” antwoordde het snijdertje, “geen haar hebben ze me gekrenkt.” Dat wilden de ruiters niet geloven en ze reden het bos is, waar ze weldra de reuzen vonden, badend in hun bloed en overal in het rond uitgerukte boomstammen!

Het snijdertje kwam nu bij de koning om de beloofde prijs, maar die had spijt van zijn belofte en zon weer op een middel om zich de held van de hals te schuiven. “Voor je mijn dochter krijgt en het halve koninkrijk,” zei hij, “moet je nog eenmaal een heldendaad verrichten. In het bos loopt een eenhoorn rond. Hij richt overal schade aan. Hem moet je eerst nog vangen.” – “Voor een eenhoorn ben ik nog minder bang dan voor twee reuzen. Zeven in één klap, dat is mijn kracht.” Hij voorzag zich van een touw en een bijl, ging het bos weer in, en liet zijn geleide weer wachten. Lang hoefde hij niet te zoeken, de eenhoorn kwam er weldra aan en sprong recht op het snijdertje af, alsof hij hem zonder uitstel op de hoorn wilde nemen. “Rustig, rustig,” zei hij, “zo gauw gaat het niet!” Hij bleef staan en wachtte, tot het dier vlakbij was; dan sprong hij heel vlug achter een boom. Maar de eenhoorn was met een aanloop tegen de boom opgevlogen en spietste zijn hoorn zo stijf in de stam, dat hij hem niet weer weg kon trekken. En zo was hij gevangen. “Daar heb ik hem in de knip,” zei het snijdertje, kwam achter de boom vandaan, legde z’n touw om de hals van de eenhoorn, hakte met zijn bijl de hoorn uit de boom, en toen alles klaar was, leidde hij hem aan het touw naar de koning.

Maar de koning wilde hem het beloofde nog niet geven en stelde een derde eis. Het snijdertje moest voor de bruiloft nog een wild zwijn vangen, dat grote last in ‘t bos veroorzaakte, en daarbij moesten de jagers hem helpen. “Best,” zei het snijdertje, “dat is kinderwerk.” De jagers nam hij niet eens mee tot hun groot genoegen want ze kenden dat wilde zwijn en ze hadden geen zin het nog eens te ontmoeten. Toen het wild zwijn de snijder zag, kwam het schuimbekkend en met dreigende slagtanden op hem afgerend en wilde hem omverwerpen, maar de snelle held sprong in een boskapelletje dat daar stond, en met één sprong weer het venster uit. Het wild zwijn was achter hem aan naar binnen gedraafd, maar ‘t snijdertje liep vlug om en sloeg de deur van ‘t kapelletje dicht. Nu was ‘t woedende dier opgesloten, en ‘t was veel te dom en te dik om uit het raam te springen. Het snijdertje ging de jagers halen: ze moesten de gevangene zelf zien, maar de held stapte naar de koning, die nu, goedschiks of kwaadschiks, zijn belofte moest houden, en hem zijn dochter gaf en ‘t halve koninkrijk toe. Had hij geweten dat het geen held was, maar een snijdertje, dat voor hem stond, dan had hij het nog erger gevonden. De bruiloft werd dus met veel pracht en weinig plezier gehouden en ‘t snijdertje werd koning. Na een poos hoorde de koningin ‘s nachts, hoe haar man in de droom sprak. “Jongen, eerst ‘t buis en dan gauw de broek naaien, anders sla ik je met de maatstok om je oren.” Nu wist ze in welke steeg de jonge koning geboren was, en de volgende morgen klaagde ze bij haar vader haar nood, hij moest haar toch afhelpen van een man die een geboren snijdertje was. De koning troostte haar en zei: “Laat vannacht de deur van de slaapkamer open. Mijn lakeien zullen buiten staan en als hij in slaap is, komen ze binnen, slaan hem in boeien en dragen hem naar een schip, dat hem de wijde wereld in zal varen.” De vrouw vond het best, maar ‘s konings wapendrager die de jonge koning aardig vond, had alles gehoord en bracht alles over. “Daar zullen we een stokje voor steken,” zei het snijdertje. ‘s Avonds ging hij gewoon met zijn vrouw naar bed; toen zij geloofde dat hij sliep, stond ze op, deed de deur open en ging weer liggen. Het snijdertje dat maar deed alsof hij sliep, begon met luide stem te roepen: “Jongen! eerst ‘t buis en dan gauw de broek naaien, anders sla ik je met de maatstok om je oren. Zeven sloeg ik in één klap, twee reuzen heb ik gedood, een eenhoorn gevangen en een wild zwijn en zou ik dan nog bang zijn voor die lakeien buiten de kamerdeur?” Toen ze het snijdertje zo hoorden, joeg hij hun de schrik op ‘t lijf. Ze liepen of de wilde jacht hun op de hielen zat, en niemand wilde zich meer met hem meten. Zo was en bleef het snijdertje al z’n levensdagen een koning!

Op zijn weg naar Bremen zag hij aan de kant van de weg een hond liggen. De hond was helemaal buiten adem. ‘Wat is er aan de hand?’, vroeg de ezel. ‘Och’, zei de hond, ‘Ik ben al oud. Ik kan niet meer zo hard rennen. Als ik dan met mijn baas mee moet op jacht, kan ik niks meer vangen. Toen wilde hij me doodslaan, want hij had toch niks aan me. Toen ben ik zo hard als mijn oude benen nog konden weggerend. Maar ja, wat moet ik nu? Waar moet ik van eten en waar moet ik slapen?’ ‘Ga met mij mee’, zei de ezel enthousiast. ‘Ik ga naar Bremen om stadsmuzikant te worden. Ik speel de fluit en jij kunt drum spelen!’ Dat leek de hond wel wat en samen gingen ze verder.

Ze waren nog maar net op weg of er zat een kat op de weg. ‘Poezebeest, wat zit jij daar alleen.’ ‘Ja, ik ben gevlucht en weet niet waar ik heen moet. Omdat ik oud word zit ik liever voor de kachel te spinnen in plaats van muizen te vangen. Mijn bazin wilde me verdrinken en ik ben gevlucht.’ ‘Ga met ons mee kat’, zeiden de hond en de ezel. ‘Wij gaan naar Bremen en worden stadsmuzikant. Je kunt ook bij onze band komen!’ En vanaf toen bestond de band al uit drie leden, de oude ezel, de oude hond en de oude kat.

Toen de drie langs een oude boerderij liepen, hoorden ze een hels gekraai. ‘Hé haan, wat is er toch, moet je echt zo hard schreeuwen?’ riepen de dieren. ‘Ik heb vele keren de boer en zijn vrouw op tijd wakker gemaakt. Nu willen ze morgen soep van me maken!’ zei de luid kraaiende haan. ‘Ga met ons mee, vluchten is beter dan de dood’, zei de ezel. ‘Wij zijn op weg naar Bremen en worden stadsmuzikanten. Je hebt een mooie, maar harde, stem. Als je belooft iets minder te schreeuwen, kun jij onze zanger worden!’ Natuurlijk ging de haan mee.

Het was een lange tocht naar Bremen. Toen de avond viel, waren ze er nog niet. Ze waren in een groot bos en besloten daar te overnachten. De ezel ging tegen een boom zitten. De hond lag lekker tegen de ezel aan. De kat sprong op een lage tak en de haan ging helemaal in het topje van een boom zitten. Dat vond hij het veiligst. Hij keek eens rond het hele bos en zag ineens in de verte een lichtje branden. ‘Hé!’, riep de haan naar beneden, ‘ik zie licht. Dat moet een huis zijn. Laten we daar nog naar toe lopen. Het is vast veiliger en warmer dan hier. Misschien is er zelfs wat te eten!’ De ezel, de hond en de kat vonden het een heel goed idee. Dus liepen ze nog verder het bos in.

Bij het huis aangekomen, keek de haan door het raam. ‘Wat zie je?’ vroeg de kat. ‘Ik zie een haardvuur en een overvolle tafel, met allemaal eten! Ik zie ook rovers, heel veel rovers’, antwoordde de haan. Ze waren bij een groot rovershuis terecht gekomen.
De dieren wilden heel graag naar binnen want ze hadden het koud en hadden honger. Ze bedachten een plan om de rovers weg te jagen. De ezel ging met zijn poten op het raamkozijn staan. De hond stond op de rug van de ezel. De kat stond bovenop de hond en helemaal bovenaan stond de haan. Op het teken van de ezel begonnen ze allemaal hun geluid te maken. De ezel balkte, de hond blaft, de kat miauwde en de haan kraaide. Toen stortten ze zich door het venster. De rovers schrokken heel erg en dachten zelfs dat er een spook op hen afkwam. In paniek renden ze het huis uit het bos in. De ezel, de hond, de kat en de haan gingen aan tafel zitten en aten hun buikjes rond. Toen gingen ze slapen, want ze waren heel erg moe van de lange reis. Ze zochten allemaal een geschikte slaapplaats. De ezel ging liggen in het zachte stro. De hond vond een plekje achter de deur. De kat ging liggen in het warme as van de haard. De kraai ging op een van de balken vlak boven het dak zitten. Toen deden ze het licht uit.
De rovers in het bos zagen dat het licht uit was. De roverhoofdman zei: ‘Het was laf van ons om ons zo weg te laten jagen!’ en hij beval een van zijn rovers om een kijkje te gaan nemen in het huis. De rover die het huis binnen ging, kwam in een stille donkere kamer. Hij pakte een lucifer die hij wilde aansteken in de nog smeulende as van de haard. De kat werd daar wakker van. Hij vloog hem in het gezicht en krabde hem. De rover schrok en wilde vluchten door de achterdeur. Daar lag de hond. De rover stapte bovenop hem. De hond schrok en beet de rover in zijn benen. Toen rende de rover langs het stro en kreeg een trap van de ezel. De haan was wakker geworden van al dat kabaal en schreeuwde luid vanaf zijn hoge plek.

De rover rende heel hard weer terug naar de roverhoofdman. Hij zei: ‘Het huis is ingenomen door een heks! Ze krabde me met haar harde vingers. Bij de deur stond een man die me in mijn been stak met zijn mes. Bij het hooi zit een groot zwart ondier dat me sloeg met zijn knuppel en op het dak zit een man die roept ‘hier met de schurk! Natuurlijk rende ik zo snel mogelijk weg!’ De rovers durfden niet terug te gaan naar het huis. Ze bleven in het bos.
De stadsmuzikanten vonden het zo fijn in het huis dat ze besloten er te blijven. Men zegt dat ze er nu nog wonen en alle mensen die binnen willen komen wegjagen.

Toen de kat dit hoorde zei hij “Alsjeblieft ! Maak me niet dood voor een paar handschoenen. Ik kan je helpen om erg rijk te worden. Alles wat ik nodig heb zijn een paar laarzen een zak en een touw.”

De zoon van de molenaar was erg verbaasd toen hij de kat hoorde praten, maar hij gaf hem wat hij had gevraagd. De kat trok de laarzen aan en raapte de zak en het touw op. Ook deed hij wat graan in de zak en verborg zich.
Na een tijdje kwamen er wat fazanten van het graan pikken. Zodra ze in de zak sprongen, deed de kat de zak dicht en had hij de vogels gevangen.

De gelaarsde kat nam de zak fazanten mee naar het paleis. Toen hij aankwam boog hij voor de koning en zei : “Sire, mijn meester, de Markies van Carrabas, zendt u deze fazanten als geschenk”
De koning was erg blij en gaf enkele goudstukken aan de kat
“Geef deze goudstukken aan je meester als dank voor zijn gulle gebaar.”
De gelaarsde kat nam het goud mee naar zijn meester en vertelde het hele verhaal.
Vanaf dan bracht de gelaardse kat regelmatig enkele fazanten naar het paleis, en elke keer werd hij rijkelijk door de koning beloond.

Op een dag hoorde de kat dat de koning met zijn dochter langskwam , en dat ze voorbij het meer zouden rijden.
De gelaarsde kat en de molenaarszoon liepen samen naar het meer.
“Doe je kleren uit en neem een duik in het water” zei de kat.
De zoon van de molenaar deed wat de kat hem vroeg.
Toen de gelaarsde kat in de verte de koets van de koning zag naderen, verborg hij snel de kleding van zijn meester. De koets kwam nu dichterbij, en de kat riep nu luidkeels : “Sire! Mijn Meester was aan het zwemmen in het meer en een dief heeft zijn kleren gestolen! “
De koning keerde meteen terug naar het kasteel om nieuwe kleding te halen.
Het was kleding van de duurste en meest prachtigste stoffen, die de molenaarszoon perfect leken te passen.
Daarna vergezelde hij de koning tijdens de rit.
De gelaarsde kat liep voorop en kwam voorbij een veld waar enkele boeren aan het werk waren.
“Van wie is dit veld ?” vroeg de kat
“Het is van de Menseneter” antwoordde één van de boeren.
Toen zei de kat : “Wanneer de koning langsrijdt zeg hem dan dat het veld eigendom is van de Markies van Carrabas”
De kat haastte zich en rende toen naar een prachtig woud. Hij vertelde de mensen die er wandelden wat ze moesten zeggen wanneer de koning langskwam, en tenslotte ging de kat naar het kasteel van de Menseneter.

“Ik heb gehoord dat je jezelf kunt veranderen in elk dier dat je wenst” zei hij tegen de Menseneter, “Kun je jezelf veranderen in een leeuw?”
“Kinderspel ! ” zei de Menseneter en veranderde zich in een leeuw
“Schitterend ” zei de kat , “Maar ik wed dat je je nooit kunt veranderen in een muis.”
“Oh nee?!” brulde de Menseneter en veranderde zich in een muis. Meteen stortte de gelaarsde kat zich op de muis en verscheurde ze.
De Koning kwam aan bij het kasteel en was erg onder de indruk van de Markies van Carrabas.

“Welkom in het kasteel van mijn Meester, Sire” zei de gelaarsde kat.

De zoon van de molenaar trouwde met de prinses en ze leefden nog lang en gelukkig in het kasteel.

Als je zelf wilt meewerken aan het project door bijvoorbeeld een verhaaltje in te sturen voor publicatie kan je een emailtje aan me sturen, door hier te klikken.

Daarnaast is het verzamelen van beeldmateriaal om verhaaltjes te ondersteunen een tweede doel.
Heeft jouw kleine spruit een mooie tekening gemaakt bij een verhaaltje ? Scan of fotografeer de tekening en email deze zodat we een mooie bonte verzameling krijgen van beeld en tekstmateriaal.

De gebruikte teksten, beeld en videomateriaal zijn bedoeld als educatief.